Blij zijn is een ziekte

Een lekker depressieve titel is misschien even schrikken, maar het bericht dat eraan geplakt word zal alles behalve depressief zijn. Deze post is vooral naar aanleiding van het mooie weer van afgelopen week.

2014-03-12 16.45.04

Mensen worden meteen optimistischer wanneer het zonnetje schijnt. Misschien wel een iets té optimistisch, want meteen hoeven mensen geen jas meer aan, en lange mouwen zijn ook nergens meer voor nodig. Tenminste, dat bleek bij mij op de universiteit (bijgevoegde foto is namelijk op dinsdag genomen).

Daarom is het ook niet gek dat er (in ieder geval in mijn omgeving) ontzettend veel mensen verkouden zijn.. Door al die mensen zit ik op dit moment ook te sniffen en te snotteren, maar dat terzijde.

Het zonnetje maakt blij. Mooi weer laat ons alvast vooruit kijken naar de zomer en vaak ook de vakantie. Mensen worden vrolijker en steken elkaar daar ook nog eens mee aan. Conclusie: vrolijk zijn is hartstikke besmettelijk.

Maar wat nu als de wolken weer voor de zon schuiven? Vaak word er dan al snel weer geklaagd: ‘Het was net zo lekker!’ of ‘Ja, nu is het meteen al weer koud’. Maar laten we dat gewoon eens anders doen. Lach gewoon eens, of je een reden hebt of niet. Want je kan iemands dag er gewoon beter mee maken.

Dan even een wetenschappelijk randje: Uit een onderzoek is gebleken dat, stel dat je blij bent, dan heeft een vriend of vriendin van jou een kans van 25% om ook blij te worden!.Kun je nagaan dat jouw stemming zoveel af kan hangen van de stemming van de mensen om je heen? Zo doorgerekend heb jij als blij persoon dan ook 10% kans om een vriend van een vriend blij te maken.

Dus, de moraal van het verhaal. Train die gezichtspieren eens en lach naar de wereld!

ondertekening

Ijskoningin

Ik zit weer eens in de trein van Den Bosch naar Amsterdam. Zojist is er omgeroepen door de vrolijkste werknemer van railcatering die ik ooit heb gehoord, ik hoop dat hij veel verkoopt. Hij is nog niet bij mij langs geweest. Ik heb de krant al uit en verder heb ik niets te doen, daarom kijk ik zoals gewoonlijk uit het raam.

winterNog steeds geen winter. Het blijft een beetje hangen tussen herfst en lente, daardoor krijg ik het idee dat we nog maar drie seizoenen hebben. Met gemengde gevoelens denk ik erover na.

Ja, ik houd meer van warmte dan van de kou, en sneeuw levert een hoop problemen (en vertragingen) op voor het treinverkeer, maar toch mis ik het. Ik heb altijd in de polder gewoond, waar de sneeuw niet instant veranderde in vieze bruine blubber. In de polder bleef het dagen mooi; witte glitterende vlakten waar je ogen pijn van deden als je het geluk had dat het zonnetje om de hoek kwam kijken.

Elk jaar weer probeerde ik op een iglo te bouwen en elk jaar haakte ik ook weer af op een fundering waar ik muurtjes had van maximaal 30 centimeter hoog. Een iglo is te veel werk voor een of twee personen. Maar dit jaar heb ik niet eens een poging kunnen doen. Niemand heeft nog natuurlijke sneeuw gezien, behalve de mensen die in Groningen wonen of zijn geweest. Een stelletje geluksvogels zijn het, die Groningers.

Want ik had maar één keer sneeuw hoeven zien, één dagje een echt wintergevoel hoeven hebben en dat had deze post nooit bestaan. Maar tot nu toe voel het nog steeds als een eeuwige herfst, en dat is nou net een seizoen waar ik niet ontzettend vrolijk van word (okeee, behalve als ik door een bos loop). Zullen we volgend jaar dan maar gaan voor een eeuwige zomer?

ondertekening