Blij zijn is een ziekte

Een lekker depressieve titel is misschien even schrikken, maar het bericht dat eraan geplakt word zal alles behalve depressief zijn. Deze post is vooral naar aanleiding van het mooie weer van afgelopen week.

2014-03-12 16.45.04

Mensen worden meteen optimistischer wanneer het zonnetje schijnt. Misschien wel een iets té optimistisch, want meteen hoeven mensen geen jas meer aan, en lange mouwen zijn ook nergens meer voor nodig. Tenminste, dat bleek bij mij op de universiteit (bijgevoegde foto is namelijk op dinsdag genomen).

Daarom is het ook niet gek dat er (in ieder geval in mijn omgeving) ontzettend veel mensen verkouden zijn.. Door al die mensen zit ik op dit moment ook te sniffen en te snotteren, maar dat terzijde.

Het zonnetje maakt blij. Mooi weer laat ons alvast vooruit kijken naar de zomer en vaak ook de vakantie. Mensen worden vrolijker en steken elkaar daar ook nog eens mee aan. Conclusie: vrolijk zijn is hartstikke besmettelijk.

Maar wat nu als de wolken weer voor de zon schuiven? Vaak word er dan al snel weer geklaagd: ‘Het was net zo lekker!’ of ‘Ja, nu is het meteen al weer koud’. Maar laten we dat gewoon eens anders doen. Lach gewoon eens, of je een reden hebt of niet. Want je kan iemands dag er gewoon beter mee maken.

Dan even een wetenschappelijk randje: Uit een onderzoek is gebleken dat, stel dat je blij bent, dan heeft een vriend of vriendin van jou een kans van 25% om ook blij te worden!.Kun je nagaan dat jouw stemming zoveel af kan hangen van de stemming van de mensen om je heen? Zo doorgerekend heb jij als blij persoon dan ook 10% kans om een vriend van een vriend blij te maken.

Dus, de moraal van het verhaal. Train die gezichtspieren eens en lach naar de wereld!

ondertekening

Ijskoningin

Ik zit weer eens in de trein van Den Bosch naar Amsterdam. Zojist is er omgeroepen door de vrolijkste werknemer van railcatering die ik ooit heb gehoord, ik hoop dat hij veel verkoopt. Hij is nog niet bij mij langs geweest. Ik heb de krant al uit en verder heb ik niets te doen, daarom kijk ik zoals gewoonlijk uit het raam.

winterNog steeds geen winter. Het blijft een beetje hangen tussen herfst en lente, daardoor krijg ik het idee dat we nog maar drie seizoenen hebben. Met gemengde gevoelens denk ik erover na.

Ja, ik houd meer van warmte dan van de kou, en sneeuw levert een hoop problemen (en vertragingen) op voor het treinverkeer, maar toch mis ik het. Ik heb altijd in de polder gewoond, waar de sneeuw niet instant veranderde in vieze bruine blubber. In de polder bleef het dagen mooi; witte glitterende vlakten waar je ogen pijn van deden als je het geluk had dat het zonnetje om de hoek kwam kijken.

Elk jaar weer probeerde ik op een iglo te bouwen en elk jaar haakte ik ook weer af op een fundering waar ik muurtjes had van maximaal 30 centimeter hoog. Een iglo is te veel werk voor een of twee personen. Maar dit jaar heb ik niet eens een poging kunnen doen. Niemand heeft nog natuurlijke sneeuw gezien, behalve de mensen die in Groningen wonen of zijn geweest. Een stelletje geluksvogels zijn het, die Groningers.

Want ik had maar één keer sneeuw hoeven zien, één dagje een echt wintergevoel hoeven hebben en dat had deze post nooit bestaan. Maar tot nu toe voel het nog steeds als een eeuwige herfst, en dat is nou net een seizoen waar ik niet ontzettend vrolijk van word (okeee, behalve als ik door een bos loop). Zullen we volgend jaar dan maar gaan voor een eeuwige zomer?

ondertekening

I survived blue monday

keep-calm-and-get-through-blue-monday-3Gisteren was het natuurlijk Blue Monday, maar ik heb een van de leukste en drukste dagen van het jaar gehad (want dit jaar is natuurlijk ook al zo lang bezig)! Van die depressieve dag was bij mij niks te merken.

Het hoogtepuntje was toch wel dat ik naar het downtown event van de fashion week ben geweest. Deze avond was dat het bloggerscafé van fashionchick. Helaas kon ik niet bij de lezingen van grote schrijfsters zijn vanwege een soort van online vergadering (dat is weer van een ander geheim project), maar ik wilde wel heel graag naar de netwerk borrel. Want ja.. netwerken is nu eenmaal de sleutel tot een succesvolle blog. Helaas dachten veel andere bloggers daar anders over (vond ik niet heel professioneel) en velen waren dus alweer vertrokken tegen de tijd dat ik het kantoor van NCR gevonden had.

bloggerscafe-nrc

Gelukkig waren er ook nog bloggers die wel bleven om te netwerken! Ik heb dus gezellige, maar ook inspiratievolle praatjes gemaakt en ik ben nog steeds gemotiveerd om lekker te blijven schrijven. Ik zit er nu over te denken om naar nog meer downtown events te gaan of misschien zelfs achter perskaarten voor een uptown event te gaan. Heb over dat laatste nogal handige tips gehad. Het schijnt helemaal niet zo moeilijk te zijn en er is alleen maar wat brutaliteit voor nodig. Hoppa, gewoon mailen, gewoon doen!

Dit is dan even een hele korte update van waar ik uithang, want verder heb ik het zo ontzettend druk. Ik hoop echt dat schrijven er niet bij in schiet. Dit hele weekend is al van minuut tot minuut volgepland terwijl er zelfs nog dingen zijn die ik nog heel graag op één van die twee dagen had willen doen. In mei ga ik misschien (nog helemaal niks zeker) naar Polen voor een project van de Anne Frank stichting. Ik heb vandaag een mailtje gehad waarin ze mij persoonlijk uitnodigden (ik ben vereerd!) maar ik moet nog even kijken of het mogelijk is met mijn studie en vervolgens of het financieel als arme student wel kan. Spannend dus!

Ik zal proberen nog zo veel mogelijk te schrijven, maar sorry alvast als er wat dagen overgeslagen worden!

Ondertekening

Ps. Ik zat vandaag in de bus met Guido Spek (jaja, die Sjoerd speelt in GTST).

Pps. Gisteren maakte ik op Rotterdam Centraal ineens weer een flashmob mee. Ik lijk altijd op precies het goede moment op precies de goede plek te zijn. Ik ben echt een vette geluksvogel!

Beestenboel en slechte films

DSCN0701Eergisteren zijn 3 vrienden van me eindelijk naar Amsterdam gekomen om mijn kamer te bekijken en er een gezellig dagje uit van te maken. Voor hun privacy noem ik ze monsieur Fase, Stuard Haas en Pinkie (ze weten dat ik over ze schrijf met deze namen, hihi).

Na een lange reis naar Amsterdam kwamen we een bedelaar op het station tegen die ons infecteerde met een liedje wat we het hele weekend nog hebben gezongen (but seriously, het slaat nergens op). Heb je een eeeeeuuuuro, voor marihuaaaaanaa? Nouja, eerlijk was hij wel.

blep1 In de laatste etappe van deze reis besloten we om eerst onze spullen op mijn kamer te dumpen en vervolgens een bezoekje te brengen aan Artis, de dierentuin van Amsterdam.  Want hoe rustgevend kunnen beestjes te midden van de betonnen jungle zijn! Gelukkig woon ik achter Artis dus was het maar een klein stukje lopen (en ach, een beetje beweging kan geen kwaad).

Eenmaal binnen hebben we natuurlijk eerst een tijdje naar de aapjes staan kijken. Ontkennen heeft geen zin, dit is algemeen bekend; iedereen vind het leuk om naar aapjes te kijken. Of het nou is om je vrienden belachelijk te maken omdat ze zoveel op ze lijken, je ze gewoon ontzettend schattig vind of om erom te lachen hoeveel ze eigenlijk op mensen lijken, niemand kan de aapjes harteloos overslaan. Nadat we genoeg vergelijkingen voor de hele dag over elkaar hadden gemaakt vervolgden we onze weg naar het aquarium.

Nog voor we daar ook maar in de buurt waren bleek Stuard een ware vogelfluisteraar te zijn. Wat voor beest het precies was weet geen van ons meer, maar we waren het erover eens dat hij een ontzettend gaaf kapsel had. 

vogels

Een hoop intrigerende vogels en andere gevederde moderne dinosauriërs verder hadden we eindelijk onze eerste bestemming bereikt: Het aquarium. De hilariteit onder de jongens was groot toen zij een vrij vierkant visje vonden, die volgens Stuard ontzettend veel op een ruimteschip leek (wat ik een vrij originele vergelijking vond voor het gele visje). Niet lang erna vonden we als echte ontdekkingsreizigers van de zeven zeeën de zogenaamde ‘garden-eels’ (aquarium collage) en een schildpad met neusgaten waardoor hij er echt belachelijk uitzag. De piranha’s konden wel een kunstgebitje gebruiken als ze er gevaarlijk uit wilden zien, want er was geen tandje in die vissen te bekennen (misschien hebben ze ooit een verzorger opgevreten?).

Aquarium

De vlinderkas was niet interessant, de olifanten stonken en het stekelvarken wilde zich niet laten knuffelen. Ja, ik had de grootste dierenliefhebbers die je kan bedenken om me heen. Om ons toch echt even in de jungle te wanen gingen we naar het verblijf waar je tussen de mini-aapjes en vogels kan wandelen. Ik dacht altijd dat parkieten vervelend herrie kunnen maken maar ik werd met beide voetjes stevig in de grond gedrukt toen twee kindertjes zo hoog mogelijk gillend binnen kwamen rollen. Jep, een tikkie vervelender geluid dat die opeens zo gezellige parkiet. Maarja, dat is de dierentuin. Allemaal beschaafde dieren die wachten tot de wilde beesten weer langskomen aan de andere kant van het glas of hek.

DSCN0690

En JAAAAA, PINGUÏNS. (Met vriendschapsarmbandjes!)

Tegen sluitingstijd en trek in ons avondeten slenterden we terug naar huis. Het restaurantje waar we wilden gaan eten was wel verlicht maar leeg; De eigenaar was op vakantie. Te lui om zelfs maar pannenkoeken te bakken hebben we eten laten bezorgen. Nadat we dat als de beesten die we zijn verslonden hadden, was het tijd voor de film: Machete Kills.

films

Als je de film niet kent, alsjeblieft, houd het zo. Slechter ga je ze niet tegenkomen (alhoewel.. het vervolg zal in de ruimte met star wars-achtige taferelen afspelen). Om dan meteen maar de hersenspoeling compleet te maken gooiden we er ook maar even ‘This is the End’ tegenaan (niet zo heel stiekem vind ik hem best grappig. Kom op, the backstreet boys die een optreden geven in de hemel?) . En toen was het daar ineens:

BOEEM!!

Bedtijd.

Alle kussens van de bank (en dat zijn er nogal wat) werden naar mijn kamer gesleept om de vloer om te toveren tot een prachtig kingsize-bed waar Stuard en monsieur de nacht door zouden brengen. Pinkie werd het trapje van mijn tweepersoonshoogslaper op gesleurd (Ja, dat Ikea-ding). Hier zou ik nog spijt van krijgen, want jemigg, wat kan die meid meppen in haar slaap!

En plots was deze wonderlijke dag over.

Ondertekening

Dit ben ik

IMAG1938 Hallo, mijn naam is Melanie, maar ik noem mezelf May, naar de maand waarin ik geboren ben. Op het moment ben ik 18 jaartjes jong, maar voor degenen die erop staan me op mijn verjaardag te feliciteren, mijn geboortedatum is 10 mei 1995. Ik woon sinds september 2013 in Amsterdam voor mijn studie. Ik studeer Psychobiologie. Veel mensen vragen me altijd wat dat inhoud en mijn kortste uitleg is: “ik doe onderzoek naar hoe hersenen werken”. Als dat nog te vaag is: ik word opgeleid om experimenten uit te gaan voeren om meer te weten te komen over het menselijk brein. Denk bijvoorbeeld aan al het onderzoek dat nu word gedaan naar Alzheimer. Hoe ontstaan het? En nog belangrijker: Wat kunnen we ertegen doen? Ik zit nu in mijn eerste jaar en ben nog steeds een beetje aan het wennen aan het studentenleven. Aan de universiteit moet je heel veel zelf doen, en ik vind het nog een beetje lastig om mezelf aan te zetten dat dan ook te doen en bij te houden. Maar ach, ik kom er wel doorheen! FF_blog_tips_fotografille_02 Daarnaast zitten er natuurlijk nog veel meer voordelen dan nadelen aan studeren. Okee, ik zit krap bij kas, maar ik woon dan ook wel in het centrum van Amsterdam. Ik kom oorspronkelijk uit een piepklein dorpje: Goudswaard (voor degenen die het op willen zoeken op Google Maps). Dus Amsterdam is voor mij een hele grote verandering! Natuurlijk heb je als student de mogelijkheid naar ontzettend veel feesten te gaan en maak je vooral in het begin ontzettend veel nieuwe vrienden. Maar genoeg daarover, want wie ben ik nou precies? De random feiten:

  • bubblesIk ben gek op bellenblaas
  • Ik houd ontzettend veel van muziekfestivals (en ik neem altijd bellenblaas mee)
  • Pas sinds kort heb ik een liefde voor jurkjes ontwikkeld (vond ze altijd verschrikkelijk om te dragen)
  • Ik heb bij mijn moeder een hond, twee katten, vier kippen en twee paarden
  • Ik heb op mijn kamer in Amsterdam een zwarte kat samen met mijn huisgenoot
  • Mijn huisgenoot is doof (Ja, ik kan een beetje gebarentaal)
  • We hadden eerst twee katten (de ander was wit en doof) maar deze is ontvoerd door de boze ex van mijn huisgenoot en woont nu in Amerika
  • Mijn lievelingseten is.. euhm kip? Of pasta? Nouja, een kapsalon gaat er op zijn tijd ook wel in.. Ik weet het niet zo goed
  • Mijn vriend lust geen pasta en geen soep, en ik begrijp er geen snars van
  • Ik heb een fiets met een voorrekje (gewonnen met de postcodeloterij, heuuu!!)
  • Kerst vind ik superr gezellig

tumblr_m1drelPVOA1qhsj2do1_500_large

Verder heb ik een e-mailadres aangemaakt voor mijn blogs, dus als er ooit iets is waar ik absoluut over moet schrijven stuur dan een mailtje naar ohhappymay@gmail.com Of via Twitter: @OhHappyMay

Ondertekening